38-Kavuşma

Gökçen kıyafetlerini geceden hazırlamıştı, her özel günde olduğu gibi. Kamburunu çıkarmak yerine dik yürümesi çok önemliydi bugün. Bol paça bir pantolon, üzerine uzun, dökümlü bir kazak giydi. Paltosunu arabada bırakır da, çantasını çapraz asarsa, gayet zarif görünürdü. Belki de paltosunu koluna alıp çantayı da öbür omzundan sarkıtmalıydı.
Paltosunu dolaptan çıkarıp, çantasının yanına dertop etti ve yüksek, Gökçen’in standartlarına göre gerçekten yüksek topuklu botlarına şeytanca bir gülümseme ile baktı. “Bugün sizinle çok güzel bir yere gidiyoruz” diyesi vardı botlarına. Eğilip giydi, zorlukla doğruldu, üstünü başını düzeltip paltosunu bir koluna, çantasını öbür omzuna aldı. Dönüp aynada kendine şöyle bir baktı. Ert’e şefkatle veya hasretle bile gülümsese bu topuklarla ondan beş santim uzun, onunla dalga geçer gibi bir hali vardı! Artık hiçbir senaryoyu ezberlemesine gerek yoktu, botlar oynayacak, o Ert’i izleyecekti. “Aferin size” dedi botlarına, kendini tutamayıp. O sırada kapı çaldı, arkadaşları gelmiş, telefonunu çaldırmak yerine kata kadar çıkmıştı birisi anlaşılan. Hiç heyecanlı değilmiş gibi kapıyı açtı. Birkaç saniye dondu kaldı… karşısındaki Ertuğrul’du! Kolundaki paltoyu dertop etti, çantası ile dolabın üzerine emaneten koydu. Topukların üzerine tek ayakla durma pahasına, botlarını çıkardı ve her gün giydiği düz ayakkabılarını geçirdi ayağına hızlıca. Çantayı paltoyu bir koluna alıp, telaşla çıktı evden, kapıyı kapattı… Ertuğrul’la karşı karşıya, bir iki saniye bakıştılar, gülümsemesini zor tuttu Gökçen, sarıldı ona.
“Hoş geldin!”
“Hoş bulduk!”
Asansöre binip, aşağıda arabayla bekleyen arkadaşlarına katıldılar.

37-Memlekete Dönüş

Ertuğrul, Türkiye’den Amerika’ya son dönüşünden aylar sonra, Cuma akşamı ekibine memlekete kesin dönüşünü müjdeleyen bir mektup göndermişti. Kendisine özel bir mesaj yerine, herkesle beraber bu haberi öğrendiğine de bozulmuştu Gökçen. Vefakâr arkadaş grubu ise, Ertuğrul’a ısrarla geleceği tarihi soruyor, onu karşılamak için büyük bir şeyler hazırlamaya çalışıyordu. Gökçen de katılacaktı elbette bu karşılama komitesine. Herkesin önünde ona nasıl davranacağını şimdiden düşünmeye başlamıştı. Hikâye yazmaktan ne farkı vardı gelecekte bir an için bu kadar çok hayal kurmanın! Çeşit çeşit senaryo dönüyordu kafasına.
Ertuğrul kasım başında gelecekmiş. İstanbul’a inecekmiş, orada bir gece kalıp Ankara’ya gelecekmiş. Onu İstanbul’da karşılamalarını kesinlikle istemiyormuş, eski günlerdeki gibi, Ankara’da arkadaşlarına kavuşmayı tercih ediyormuş. Kasım’ın 5’i, sabah 11:00, Ert uçakla Ankara’ya gelecek.

36-Sevda Yüzünden Delirmek

Gökçen’in Hüseyin’i özlediği yoktu. Ert’e kızgındı o. Dalıp dalıp geçmişini değerlendiriyordu. Ne delilikti yaptığı, yeni bir erkek için sözlüsünü terk etmek! Sözlüsü müydü Hüseyin? Öyle sayılmaz mı? Kaç kere konuşmuşlardı evlilik üzerine. Hep uzak bir geleceğin planları, hatta sadece hayalleriydi ama düşünüyorlardı ya evlenmeyi, bir söz vardı işte aralarında. Allah Ertuğrul’dan razı olsun, yanlış bir evlilikten çevirmişti Gökçen’i. Bunu da düşünüyor, hakkını veriyordu Ertuğrul’un ama kimin için kurtarmıştı, bunu bilmiyordu. Ertuğrul için değil; hayatının erkeğinin Ertuğrul olamayacağına inandırıyordu kendini Gökçen. Hiç aramıyordu Ertuğrul onu!
Hüseyin’e göre kat kat dindar bir insan olduğu için Ertuğrul’la çok yakınlaşmamışlardı. Gene de elini tutup, her fırsatta sıkı sıkı sarılmıyor muydu ona. Kendisinden yararlanmak mı istiyordu yoksa? Gökçen’i sınamak için bile yapıyor olabilirdi bunu! Evli olmadığı bir erkeğe kendini ne kadar bırakacağını görmek için! Böyle günahına girer miydi?
İnancına yeterince saygısı olmayan bir erkeği bırakmış, yobazlığına onu kurban edecek bir erkeğe mi tutulmuştu? O acayip adamların arasında bu kadar cahilleşmiş olabilir miydi Ertuğrul?
Gökçen böyle bir adamla ömrünü geçirmeyi istiyor muydu? Her şeyden öte, kendini hiç arayıp sormayan, belki biraz cimri belki biraz çıkarcı bir adamla hayat arkadaşlığı yapmak ne kadar doğruydu?
Gökçen gene kendini çıldırma denizine sürüklüyor, sahilde bir gemi, Amerika’dan gelecek bir gemi bekliyordu. Gemi gelmeden atmayacaktı kendini denize. Gemi yanaşırken olabilir, gemi demir attıktan sonra olabilir… Gemideki o yırtıcı kuş görsün Gökçen’in onun yüzünden nasıl da delirdiğini ve hayata nasıl da bilenmiş olarak devam edeceğini. Sabırla bekliyor, Ertuğrul’a yazdığı mektuplarda hiç sitem etmiyor, içinden gelmediği sürece fazla sevgi sözcüğü de harcamıyordu. Sakinmiş gibi davranıyordu. Sabırlıymış gibi davranıyordu. Kötü planlar kurmaya çalışıyor, bekliyordu, gelsin artık şu gemi.

35-Tekerrür

Zamanı geldi, Ertuğrul Amerika’ya döndü. Gökçen mektup yazdı mı, mutlaka cevap yazıyordu fakat uzun mektupların cevabı gecikiyordu. Saat farkından dolayı hiç telefonlaşmadılar, sesli veya görüntülü görüşme yapmadılar. Yapabilirlerdi, yapmadılar. Gökçen gene öfke dolmaya başlıyordu. Yanındayken her şey güzel, ayrı kaldığı anda siliyor muydu bu adam onu? Oturup yazsa kavuşmalarını, gene de etkili bir son bulamıyor, konduramıyordu hikâyesine. Ertuğrul’un sözünü dinlemek için değil, gerçekten yazmadan yaşamayı denemek için tutuyordu kendini, yazmıyordu… yazmıyordu… sonra zaman zaman mısralar patlak veriyordu. Duyguları abartan, yaşananları çok güzel gizleyen mısralar.
Hâlbuki o sırada Ertuğrul, Amerika’yla bağlarını koparmaya çalışıyordu. Gökçen’i ne kadar özlediğini fark etmemek umuduyla onunla seyrek yazışıyor, hiç aramıyor, uzun mektupları okumaya da kolay kolay vakit bulamıyordu. Ertuğrul öyle bir romantizm rüzgârına kapılmıştı ki, her şeyi bırakıp bir an önce Gökçen’in yanına koşacağı günü iple çekiyor, dışarıdan bakınca pek fevri, pek çılgın görünen kararları uygulamaya koyuyordu. Gökçen’i, sabırsız Gökçen’i çileden çıkardığını bilmiyordu ki…

34-Yazma

“Yazdıklarım çıkıyor!”
“Ne demek istiyorsun canım?”
“Seneler önce yazdığım hikâyeler gerçekleşti mesela.”
Ertuğrul hem şüpheli şüpheli gülmeye başladı hem de merak etti,
“Ne güzel işte canım..? O zaman hep güzel sonlar yaz.”
“Olmuyor işte. Gerçekçi yazmalıyım, pembe bulutlar arasında hayalperest sonlar yazamam ve… bu hikayeyi bitirmeye korkuyorum.”
“Kötü bitecek gibi mi hissediyorsun?”
“Hiç bilmiyorum nasıl biteceğini ama kötü bir sona gittiğini fark edip de yazmayı bırakırsam çok geç olabilir!”
Ertuğrul dayanamayıp kahkahalarla gülmeye başladı,
“Canım benim, kusura bakma ama iyice kâhin gibi hissetmeye başladın galiba kendini!”
Gökçen de güldü mahcup,
“Galiba saçmalamaya başladım.”
Ertuğrul Gökçen’in yanağını okşamaya başladı,
“Yok canım yok, ne saçmalaması. Biraz abartmış olabilirsin deneyimlerini. Çok gerçekçi yazdığın için ileride benzer olaylar gerçekleşmiş olabilir.”
Gökçen derin derin düşünmeye başladı. Hikayeyi bitirse, hayat yazdıklarını takip etsin diye ufak oyunlar oynar mıydı Gökçen? Oynardı! Hikaye şimdilik güzel bitecek gibiydi, ilerledikçe farklı gelişirse? Hikaye güzel bitse bile, ilişkilerinde bir pürüz olduğu takdirde, sırf yazılanları takip etmek için Gökçen, yarı hastalıklı, sarılır mıydı ilişkiye? Sarılırdı! Buydu işte Gökçen, hayalperest, takıntılı… korkak, aceleci…
Ertuğrul şefkatle öptü Gökçen’i okşamadığı yanağından, kucakladı onu,
“Yazma canım. Yazma bu hikâyeyi, biz yaşayalım ve görelim. Belki ileride, yaşadıklarımızı eğip büküp yazarsın gene.”

33-Kâhin

Kendine rol model seçtiği dayısının bir devlet görevlisi olduğunu bilmeden, onu, âşık olduğu erkekle harmanlayıp bir ajan yaratmıştı Gökçen. Ece, dayısının kızı, hikâyedeki karakterin kızı, Ertuğrul’la arasındaki masum bağ olacaktı. Gün gelip de Ertuğrul’un gerçekten Ece’den yardım isteyebileceğini düşünmeden, sadece hayalperest bir ilhamla yazmıştı bunları. Cemaattense, devlet için gizice görevlendirmeyi tercih etmişti. Amerika dese pek mesaj içerikli olacaktı, Avustralya’ya göndermişti karakterini. Konu ya nükleer enerji olacaktı ya da uzay araştırmaları. Ertuğrul Türkiye’deyken yaşadıkları pek çok şeye ufak evrimler geçirtip yazmıştı hikâyesine. Karakterlere hep en son isim verirdi. O yüzden hikâye ‘adam’, ‘kadın’, ‘kız’ arasında geçiyor, yan karakterler ‘arkadaşı’, ‘eski koca’ gibi tanımlanıyor, bilgisayar ekranında tam bir karalama gibi görünüyordu!
Ertuğrul bir süre kararsız kaldı bu hikâye üzerine konuşup konuşmamakla ilgili. Kalan günleri saydı; dört. İçi içini yer bitirirdi, adamın gerçekten kendisi olup olmadığını sormasa.
“Gökçen, ben dün senin hikâyelerini karıştırdım.”
Gökçen hiç bozulmamış gibi yaptı, o yarım yamalak hikâye olmasa zaten hiç önemli değildi, ama endişelendi, o hikâyeyi görmüş müdür Ert?
“Ben çoğunu okutmuştum zaten sana.”
“Evet ama maşallah bayağı yazmışsın, okumadıklarım var hâlâ.”
“Tabii, bir de yapım aşamasında olanlar var. Umarım onlardan birini okumamışsındır, çok saçma gelebilir.”
Ertuğrul bir an sustu, affedilir sevimliliği esti yüzünde;
“Okudum.”
Okumuş! Besbelli o hikâyeyi okumuş, bilinmeyen hikâyeyi.
“Hiçbir şey anlamadın, değil mi?”
“Anladım da, emin olamadım. Sakıncası yoksa bir iki şey sormak istiyorum.”
“Neden? Bitince okursun nasıl olsa!” Hâlbuki o hikâyeyi bitirmeyecekti Gökçen.
“Merak ederim! Şurada kaç günüm kaldı ki! Ben gitmeden biraz anlat, neler olacak hikâyede.”
“Komik olma Ert.”
“Ciddiyim!” Gene o sevimli ifade, yerleşti bu sefer yüzüne. Gökçen kıkırdadı.
“Hangisini okudun ki?”
“Bir ajanla, onun uğruna kocasından ayrılan bir kadının aşk hikâyesi.”
“Onda bayağı bir boşluk var. Birincisi, sadece aşk hikâyesi olmasını istemiyorum ama henüz heyecanlı kısımlarını yazamadım. Bilmiyorum ne kadarını okudun.”
“Gökçen, hepsini okudum! Senin arada aldığın notları da okudum.”
“Rezil olmuşum, desene!”
“Hayır, gerçekten heyecanlı bir şey olacağa benziyor. Ama hiç hâkim olmadığın bir konuda yazdığın için, mantık hatalarından kaçınman zor, o yüzden vakit alacağa benziyor.”
“Evet, resmen araştırma yapmam gerekiyor. Ya da bir miktar Amerikan filmi izlemeliyim, ajanın hayatının ayrıntılarını verebilmek için.”
“Aşk olsun, Türk dizileri neyine yetmiyor.”
“Sen de haklısın.”
“Gökçen o kız kim?”
“Hangi kız?”
“Ajanın kızı.”
“Birisi mi olmalı?”
“Ben gerçek hayattan birine benzettim onu.”
Diyaloglar dolayısıyla kadın ve adamın onlar olduğunu anlaması olasıydı da, Ertuğrul’un hikâyede Ece’yi fark edebileceğini beklemiyordu Gökçen.
“Kime benzettin?”
“Dalga geçmek yok…”
“Asıl ben korkuyorum senin dalga geçmenden!”
“Hayır, ben çok beğendim, hem çok canlı anlatmışsın hem de bambaşka bir hayat hikâyesinin içine oturtmuşsun… Ece’yi..?”
Muzaffer gülümsedi Gökçen, Ertuğrul’a da bulaştı gülümseme.
“Evet, bravo! Saçlarından tanıdın, değil mi?”
“Aslında evet. Ama şu babası ile kadın arasında iletişim kurma kısmını ne zaman yazdın?”
“Ben o hikâyeye bir dokuz aydır dokunmadım.”
“Çok enteresan!”
“Neden?”
Ertuğrul birden aptal gibi hissetti kendini. Adamın kendisi olduğuna o kadar inanmıştı ki, Gökçen’in adresi ve ders programı ile ilgili bilgiyi Ece’den alışı ile özdeşleştirmişti hikâyeyi de.
“Adam kim?”
Gökçen bir an şüpheyle baktı Ert’e. Sonra güldü hallerine, Ert’in eli Gökçen’in belinin kıvrımlarını öğrenmeye başlamış, Gökçen Ert’in omzuyla boynu arasında başına bir yer edinmiş, kokuları gizlice diğerinin tenine meyletmiş, daha neyi gizliyorlardı birbirlerinden! Birkaç gün sonra araya gene günle ölçülür mesafeler girecekti, kokular kalacaktı sona, bir daha ki buluşmaya kadar zihnin sandıklarına kilitlenecek kokular. Neyi gizliyorlardı birbirlerinden?
“Sence?”
“Gökçen, gerçekten bizi mi yazdın?”
“Yazmaya çalıştım. Onca yıllık hikâyemizi altı aya sıkıştırıp, geleceğe dair hayaller kurdum.”
“Gerçek oldu hayaller.”
“Nasıl?”
“Ben Ece vasıtasıyla senden haber aldım, bu bir başlangıç.”
Gökçen’in gözleri büyüdü, korku geldi oturdu yanlarına.
“Ert, ben o hikâyeyi yazmayacağım.”
“Neden?”
“Zaten bitirmeyi düşünmüyordum da, artık eminim yazmamam gerektiğinden.”
“Canım, enteresan bir çalışma olacak ama, daha önce denemediğin bir tarz. Bence uğraşmalısın.”
“Yok, yanlış anlama, tembelliğimden değil.”
Nasıl anlatsın Gökçen derdini Ertuğrul’a? Anlar mı? Gülmez mi? İnanır mı? Peki bu korku doğru mu?
Gökçen ne yazsa çıkıyordu! Karakterlerinin gerçekçi olması için yakından tanıdığı kişileri evirip çeviriyordu, başlarından tuhaf olaylar geçiriyordu. Sonra gün geliyor, o hikâyelerde yazdıkları, asla birebir değil ama benzer şekilde, karaktere örnek olan kişinin başından geçiyordu.
Gözde’yi ODTÜ’ye asistan değil de, Anadolu’ya öğretmen yapmıştı Çalıkuşu misali. Bir ağanın mürekkep yalamış oğlu öğretmene âşık olup evlenme teklif etmişti. Adamın okumuşluğuna güvenip kabul etmişti idealist öğretmen. Haksız da değildi, adam eğitimine o kadar önem veriyordu ki, Amerika’ya gitmişti doktora yapmaya, öğretmen eşi de peşinden. Anadolu köyünde evde oturmayan, çalışan kadın, New York’ta öğretmenlik yapamamış, bir güzel ev kadını olmuştu. Ne oldu peki sonra? Gözde Dış İşlerinden bir memur ile nişanlandı. Şimdi adamın Avrupa’ya tayinini bekliyorlar, hangi ülke çıkarsa Gözde orada kendine bir doktora bulacak. Uygun bir program yoksa Gözde bir süre evde oturacak ya da istemediği bir işte çalışacak.

32-Hikaye

Ertuğrul’un dönüşüne beş gün kalmıştı. Gökçen’in beş saatlik ders arası bitmiş, Ertuğrul onu iki saat bekleyecekti. Bu arada Gökçen’in bilgisayarı ile internete bağlanıp oyalanacaktı.
Masaüstünde Gökçen’in hikâye klasörünü fark etti. Gökçen internette yayınlamadığı hikâyelerinden de okutmuştu Ertuğrul’a, o yüzden klasörü açmaktan çekinmedi Ertuğrul. Daha önce okumadığı hikâyelere göz gezdirirken, “Bilinen Hayatlardan Bilinmeyen Hikâyeler” başlığı dikkatini çekti. Uzun bir hikâyeydi bu, biraz kesik kesik ilerleyen, uzun satır boşluklarının tamamlanmamışlığını ele verdiği bir hayat hikâyesi.
Anna Karenina tarzı bir dışlanmayı göze alarak, yeni tanıştığı ve altı ay sonra Avustralya’ya gideceğini bildiği bir adam uğruna evliliğini bitiren bir kadının hayatı! Adam bir devlet görevlisi, bir ajan! Evlenmesi, bir yerlerde yerleşik hayata geçmesi yasak! Göreve başlamadan önce evlenmiş, bir kızı olmuş ama doğum sırasında karısı ölmüş. Bir ajan olarak pek çok insanın canını yaktığı için de kızını nüfusundan çıkarmış, onunla gizlice görüşüyor bu adam. Küçük yaşta sahte bir kimliği benimseyen ve hayatta tek kıymetlisi ile gizli gizli görüşen kızını da bir ajan olarak yetiştirmenin uygun olacağını düşünüyor adam.
Boş satırlar, kız ile ilgili notlar, hikâyenin bu kız üzerinden gelişen önemli bir kolu olacağının ipucunu veriyor ama henüz pek bir şey yazılmamış. Fakat adamın ve kızının fiziksel özellikleri gayet ayrıntılı anlatılmış. Adamın kıvırcık ve ‘söz dinlemez’ saçlarına inat, kızı annesinin su gibi akan saçlarını almış, babasının kara rengine boyamış annesinin kumralını. Gökçen, bu kızın saç kesimini bile tarif etmiş, okuyunca Ertuğrul’un gözünde Ece canlandı.
Adam Avustralya’ya gitmeden önce, kadını kızı ile tanıştırıp, sadece çalışmalarını çok beğendiği bir genç olduğunu söylüyor. Kadın, adamla tek bağlantısının, adamın biraz mesafeli durduğu bu kız olduğu ironisi ile, kızla bağını koparmayıp, adamın ummadığı kadar sağlam bir dostluk oluşturuyor. Bu arada kızın mesleği nedir, o beğenilen çalışmalar ne üzerinedir, henüz buna karar verilmemiş.
Ayrı yarımkürelerde hayatlarını sürdürürken, kızı babasının aşkı ile ilgili her ayrıntıyı babasına bildiriyor. Adam böylece gün geçtikçe daha çok bağlanıyor uzak kaldığı kadına. Sonra Gökçen bir not düşmüş: “Adam geri gelecek ama ne zaman, nasıl?”
Ertuğrul’un gözü ekranın köşesindeki saate kayar; altı olmuş. Hızla sayfalarda ilerler ama görür ki daha önce de boş bırakılan satırlar birikip boş sayfalar oluşturmuş. Gökçen daha karakterlerine isim bulamadığı gibi adamın nasıl geri döneceğine de karar verememiş, bunu bulmadan da yazmaya niyeti yokmuş gibi. Klasörü açarken aklının ucundan geçmeyen bir yakalanma korkusu ile dosyayı kapatıyor Ertuğrul ve kantin kapısından Gökçen giriyor.

31-Sevgi Paylaşmaktı

Şimdi her şey, iki sene öncesinden daha güzeldi. Birbirlerini sevdiklerini biliyorlardı, bunun güveni vardı. İkisinin de sert fikirleri hasretle törpülenmişti, ikisi de olgunlaşmıştı. Şehirlerarası yolculuklarla dolu iki hafta geçirdiler. Aslı, Gökçen’in Ertuğrul için akan suları durduğunu görmüş, ses etmemişti. Hulki hiçbir şeyin farkında değilmiş gibi davranmış, kızının seçimine güvenmeyi istemişti. Leyla, artık kendisine söz düşmediğini fark etmiş, sinirlenmişti. Faruk ise, aşkın önüne set çekilemeyeceğini anca bu yaşta öğrenmiş, Ertuğrul’u cemaatin kucağına gönderdiğinden biraz pişman olmuştu. Ece, kendine örnek aldığı iki insanın aşkından çok memnundu.
Bu arada, Gökçen’in hikâyesinin çok uzağına düşmüş olan Hüseyin, fikirlerinin uyuştuğu bir kızla nişanlanmıştı. Eften püften aradın aramadın, şuna baktın buna baktın dışında kavga ettikleri yoktu, Hüseyin mutluydu. Bir Cuma akşamı, kitapçıları gezmiş, durağa yürüyordu. Adımları hızlanıp onu karşı kaldırıma taşıyacak oldu… aklı, hafıza defterinin tozunu bir nefeste üfleyiverdi, Hüseyin biraz sarsılıp durağa doğru yoluna devam etti. Gökçen’in yanında, rengi, boyu posu Gökçen’e çok yakın bir adam vardı. Enikonu yakışıyorlardı birbirlerine. Kaç senedir hiç görmemişti onu ama aniden karşı kaldırımda belirince; o ayrılık hiç yaşanmamış gibi, bir zamanların birbirleri için yaratıldıkları yanılgısı, suyun kaynama noktası kadar tanımlanmış bir gerçekmiş gibi, Gökçen’e yolda rastlamak kadar olağan bir şey yokmuş gibi seğirtecek oldu karşı kaldırıma. Gökçen olsa, suyun kaynama noktasının sabit olmadığını, yüksekliğe göre değiştiğini söylerdi. Yine de üç aşağı beş yukarı bilir insan yeryüzünde suyun ne zaman kaynayacağını. Hâlbuki ilişkilere dair Hüseyin’in son iki senede kavradığı bir şey vardı; sağdan soldan toplama fikirlerle aile kurulmazdı. Türkiye’de sağ ve sol hala birer raydı, biri kuzeyden güneye, diğeri batıdan doğuya uzanan. Şimdi nişanlısı ile aynı bildirilere imza atıyor, aynı gazeteyi okuyor, aynı adamlara kızıyorlardı. Aynı parti ambleminin altına mühür basıp zarfı kapatıyor sonra da gururla söylüyorlardı meclisteki hangi muhalefetten sorumlu olduklarını. Olması gereken de buydu. Tutku? Aile kurmak söz konusu iken çocukça bir heves oluyordu tutku. Hüseyin mutlu ve huzurluydu. Belli ki Gökçen de mutlu. Göz göze gelmeden kaçmayı başardığı o bir iki saniyede, Gökçen’in yüzündeki huzuru, güveni, mutluluğu görmüştü. Biri yolun sağında, biri solunda, zıt yönlere güvenle yürüyen iki eski arkadaş şimdi onlar.
Ertuğrul, Yüksel Caddesi’nde nostalji yapmak istemişti. Senelerin yıpratmak yerine olgunlaştırdığı bir ilişkinin bohem bireyleriymişçesine arşınlarken kaldırımları, elleri birleşmişti nihayet. On sene önce, Pazar sabahları herkes uyurken dershane sınavlarına koşturan Gökçen, o zamanlar hikâyelerine bu caddelerin sabah soğukluğunun ilham verdiğini; çiçekçiler, balıkçılar tezgâh kurarken buraların nasıl da İstanbul’a özendiğini anlatıyordu avucundaki hayat çizgisini kavrayan adama.

30-Emek Vermek İstemedin

“Senle hiçbir zaman bir ilişkimiz olmadı bizim.” Ertuğrul’un beyninin içinde bir boşluk bulup yankılandı bu söz, uygun bir cevap bulana kadar. Yoktu ki bir cevap. “Korktum” demeyi erkekliğe sığdıramazdı, “Umut vermedin” dese yalan olurdu. Sahi, neydi sebep? Her şey Gökçen’in feministliğinde düğümleniyordu. Birden cesaretini topladı. Onca yolu neden gelmişti ki, Gökçen’le haşin ve romantik bakışmalar için mi! İğnelerken yalvaran, bir itiraf için yakaran kelime oyunları için mi! Korktuysa da kortu, erkekliğine halel mi gelecek, Gökçen’den korkmayan erkek mi var ki!
“Gökçen sen söyle, biz birbirimize uygun muyduk ki?”
Gökçen endişeyle baktı Ertuğrul’a,
“Etkilenmedik mi yani birbirimizden?” dedi sakince.
“Etkilendik! Ama sen mantıklı bir insansın. Yetişme tarzımız, hayat görüşümüz, hayallerimiz, prensiplerimiz… ortak bir hayat kurmaya uygun muydu sence?”
“Yetişme tarzımız o kadar farklı değil. Sadece ben biraz asiyim.”
“Ben bu asi kızı taşıyabileceğime inanmadım.”
“Emek vermek istemedin.”
“Gökçen! Öyle güzel zamanlar geçirdim ki senle, ilişkimizin adı olması gerekmezdi, bana çok şey kattın zaten.”
“Nasıl? Alacağını aldın ve gittin, öyle mi?”
“Hayır! Emek vermediğimi söylüyorsun ama zaten iki… sevgili… gibi değil miydik? Nasıl da emek vermeye değersin! Bu belli değil miydi zannediyorsun? Ama… uzun lafın kısası, senin özgürlüğün, başına buyrukluğun, senin o feministliğin var ya…”
“Günah, değil mi?” Alay ediyordu Gökçen.
“Değil.” Ertuğrul sakince karşılıyordu. “Senin feministliğinin günahı olmaz. Oradayken çok düşündüm üzerinde. Klasik bir feminizm değil o. Ama ben yine de kaldıramam. Diyorum ya işte, yetişme tarzıma aykırı. Senin bir sürü erkek arkadaşın var, hepsine güveniyorsun. Bana da güvendik bak, ne oldu sonra?”
Güldü Gökçen,
“Ne oldu Ert?”
Aşk oldu, ne olacak!
“Dediğim gibi, sen erkek arkadaşlarının cinsiyetlerini görmezden gelerek onlarla gezip tozdukça ben kıskançlık krizleri geçiririm.”
“Ama sadece bir ilişki içerisindeysek!”
“İşte sen busun! O yüzden sana hiç açılmadım. Aramızda bir şey olmadığı halde bana sadık kalacağını biliyordum…”
Gökçen hayretler içerisindeydi,
“Bu biraz küstahça olmadı mı Ert?”
“Hayır! Bu senin mükemmelliğinle alakalı bir şey. Duyguların gerçeklerden bağımsız. Beni sevdiğin sürece başka bir erkekle ilgilenmezsin, buna inanıyorum.” Birden durdu Ertuğrul. İkisi de Hüseyin’i hatırladı o an. Gökçen sakince hak verdi Ertuğrul’a,
“Evet, duygularım başrolde oluyor genellikle. Dedim ya, ciddi bir ilişkiyi bile bitirebilirim duygularım uğruna. Haklısın.”
“Ama ben öyle değilim. Gerçekler duygularımı yasaklıyorsa, bastırabilirim duygularımı.”
“Öylesi daha doğrudur belki.”
“Doğru ya da yanlışı ayırt etmek için söylemedim. Ama ilişkimizin bir adı yokken seni kıskanmaya hakkım olmadığını düşündüğüm için hiç kıskanmadım seni… Evet, bu kadar lafı, seni niye kıskanmadığımı açıklamak için söyledim.”
“Enteresansın gerçekten.”
Bakıştılar. Her ikisi de çok sakindi.
“Ben gideyim mi artık?”
“Efendim?”
“Gideyim. Bir daha ne zaman görüşebiliriz?”
“Sen memlekete gitmeyecek misin?”
“Ankara’ya günübirlik gelirim.”
“Delisin sen.”
“Konuşmamız lazım Gökçen. Arabayla iki saatlik yol. İnan bana, Ankara’da kaldığımı zannedeceksin, o kadar sık geleceğim seni görmeye.”
“Annenlerle hasret gidersen!”
“Elbette onlarla vakit geçireceğim. Ama bütün gün evde oturursam sıkılırım, onlar da anlayışla karşılar bunu.”
“Pazartesi ders aram çok uzun.”
“Saat kaçta geleyim?”
Gülümsedi Gökçen. Gerçekten gelecek miydi bu adam, sırf onun için? Gelsin tabii, her hafta havuza giden kimdi. Biraz da Ertuğrul Bey yol yapsın.
“Sabah 11’den 4’e kadar boşum. 6’da bitiyor zaten dersler.”
“Kötü bir programmış!”
“Bölüm dışı ders alıyorum.”
“Tamam. Pazartesi görüşürüz.” deyip kalktı Ertuğrul. “Senin telefonun neydi?”

29-Ertuğrul'un Gönlünü Kaptırdığını Nereden Biliyorsun?

Demek Ert sadık kalamamış Gökçen’e. Belli ki vardı oralarda kendine bir kız bulma planı; Gökçen’e en ufak bir umut bırakmadan gitmişti. Peki, Ece bunu nerden biliyordu?
“Bana bak sen! Ertuğrul’la görüşüyor musun?”
“Hayır abla. Geçen gün yeni hikâye eklemişsin sayfana; Eskişehir’le, çiğ börekle ilgili hani. Çiğ börek deyince aklıma hep Ertuğrul Ağabey geliyor.”
“Onu anladık güzelim, Ertuğrul’un gönlünü kaptırdığını nerden biliyorsun?”
“Abla! Olta atıyorum işte sana. Çocuktum ama bir sürü dizi, film izlerdim. Çiftler nasıl kur yapar birbirine, anlamaz mıydım sanki! Beni havuza götürmeler bahane, neredeyse her hafta sonu Ertuğrul Ağabey’le görüşürdünüz.”
“Aşk olsun Ece! Bahaneymiş. Omuzlarından utan! Sen sportif ol, daha mutlu bir çocuk ol diye taşıdım ben seni oralara!”
“Tamam ablacığım, Allah razı olsun. Beni havuza götürmeyi bahane olarak kullandın demek istemedim ama vesile oldu, Ertuğrul Ağabey’le bol bol görüştünüz, yalan mı?”
“Canım, evi yakındı, o da ebru kursu için evden çıkmış olurdu, uğrardı dönüşlerde. Aramızda bir şey olduğundan değil.”
“Tamam ablacığım, aranızda bir şey yoktu. Ama ben Ertuğrul Ağabey’in sana hayranlıkla baktığını hatırlıyorum.”
“Hadi oradan, sen de! Bücürdün sen, ne anlarsın hayranlıktan! Anca dizi izle! Bizi de dizi zannediyordun galiba.”
“Evet, fon müziğiniz de ‘Gel ellerimi tut Yusuf’um!’”
“Kız! Sopayla kovalarım seni,” deyip gıdıklayarak cezalandırdı Gökçen, Ece’yi.
Ece akşam Ertuğrul Ağabey’ine Gökçenlerin ev adresini yazdı. Ertuğrul’a uzun uzun plan yazmak isterdi, Gökçen’e nasıl bir sürpriz yapabilir, fikir vermek isterdi ama gündüz neredeyse ağzından kaçıracaktı Ertuğrul’la yazıştıklarını. Yarın öbür gün çenesini sıkı tutmasını gerektirecek bir harekette bulunmak istemedi o an. O yüzden sadece şunu ekledi;
‘Ağabeyciğim,
Dediğim gibi ablam çarşambaları boş. Geleceğin hafta, çarşamba evde oturmasını sağlarım bir şekilde. En kötü ihtimalle ‘Bana ders çalıştır’ diye tuttururum, akşam kesin evde olur böylece. Bu arada benim de cep telefonum var artık, gelince mutlaka ara: …’


Yâre varmak hoştur ama yaren olmak başkadır başka.
Ateş olmak hoştur ama yanık olmak başkadır başka.

Talip olmak hoştur ama dengin bulmak başkadır başka.
Aşık olmak hoştur ama sadık olmak başkadır başka.